[035/086] – Stunfisk – White Flare – Uncommon

Story Time: De machine sprak. “Waarom?” vroeg hij, zijn metalen stem dof en onveranderd. Ik knielde naast hem, duwde voorzichtig een steen tegen zijn betonnen arm. “Ik begrijp het niet,” fluisterde ik. “Waarom schreeuw je naar de stilte?”

Hij draaide zijn hoofd, een schurend geluid van metalen op metalen. “Hulp,” sprak hij, opnieuw. Een echo van de woorden, een flauwe resonantie.

Ik zuchtte. “Zal ik je een stuk steen geven? Misschien kun je er iets mee doen?” Ik probeerde een stuk rots af te splitsen en hief het op.

Zijn ogen, kleine metalen schijven, draaiden. “Nood,” zei hij, herhaalde de woorden.

Ik keek naar de kaart in mijn hand. Stunfisk. Een machine, gevangen in een onbegrijpelijk verlangen. Wat hoopt hij te bereiken?