[035/086] – Stunfisk – White Flare – Pokeball

Story Time: “Het voelt zo leeg,” mompelde ik, terwijl ik de Stunfisk in mijn hand hield. Het was zwaar, onnatuurlijk zwaar. De machineonderdeel-achtige vorm, zo ruw en koud, contrasteerde scherp met de warme stof van mijn oude blauwe jas.

“Denk je dat hij iets voelt, Makoto?” vroeg hij. Zijn stem was laag, zonder emotie.

Ik negeerde hem. Ik keek naar de kaart. Een roestige, verweerde kaart. Het beeld toonde een Stunfisk, gefixeerd, onbeweeglijk. “Zal hij ooit iets dan wel voelen?” vroeg ik me hardop af. Ik probeerde de kaart op de grond te plaatsen, maar hij bleef hangen.

“Forceer het niet,” zei hij. “Laat hem zijn eigen tempo bepalen.” Ik voelde de kou van de kaart door mijn vingers glijden. Het was niet alleen metaal.